ซ้องกั๋ง

:: ซ้องกั๋ง กำเนิดขบวนการประชาธิปไตยโลก ::

สมัยปลายราชวงศ์ซ่งเหนือ พระเจ้าซ่งฮุ่ยจงทรงครองราชสมบัติ ณ นครหลวงตงจิง
ขุนนางกังฉินต่างๆนานาครองเมือง ขูดรีดราษฎร ปิดบังพระเนตรพระกรรณ ในบรรดาขุนนางกังฉินเหล่านี้
เกาฉิว คือ กังฉินที่มีชาติกำเนิดเป็นสามัญชนธรรมดา เมื่อวัยฉกรรจ์จับกลุ่มกับเหล่าเพื่อนฝูงตั้งก๊วนอันธพาล รังแกชาวบ้านและผู้พเนจรจากต่างบ้านต่างเมือง ต่อมาไปรังแกชาวบ้านให้ หวางจิ้น ครูฝึกทหารในกระทรวง
กลาโหมเห็นเข้า เกาฉิวกับพวกจึงถูกหวางจิ้นอัดไม่เหลือชิ้นดี เกาฉิวผูกใจเจ็บหวางจิ้นและหาทางเป็นขุนนาง ที่มียศสูงกว่าหวางจิ้นเพื่อแก้แค้นให้จงได้

และแล้ววันหนึ่งโชคก็เข้าข้างเกาฉิวคนถ่อย เมื่อฝีมือการเล่นฉูจู้(ฟุตบอลโบราณของจีน) ถูกตาต้องใจอ๋องต้วน เชื้อพระวงศ์ชั้นผู้ใหญ่เข้า ทำให้เกาฉิวได้มีโอกาสเข้าไปอยู่ในวังของอ๋องต้วน ฝึกซ้อมท่านอ๋องให้มีฝีมือการเล่นฉูจู้ที่ดีขึ้น จนในที่สุดท่านอ๋องต้วนก็มีฎีกาขอให้พระเจ้าซ่งฮุ่ยจงทรงแต่งตั้งเกาฉิวเป็นขุนนาง และเกาฉิวก็ได้เป็นถึงสมุหกลาโหม

จากนั้นเกาฉิวก็ใช้อำนาจในทางที่ไม่ชอบแก้แค้นหวางจิ้นครูฝึกทหารจนหวางจิ้นต้องหนีไปอยู่ที่อื่น และเขาก็เข้าร่วมกับกลุ่มสี่กังฉินมหาอำนาจ อันได้แก่เกาฉิว ไช่จิง ถงกว้าน หยางเจี่ยน ก่อความเดือดร้อนไปทุกหย่อมหญ้า และนี่คือเหตุการณ์อันก่อให้เกิด ขบวนการประชาธิปไตยครั้งแรกในโลก ที่ก่อตั้งโดยผู้กล้าเขาเหลียงซาน กลุ่มชาวนาสามัญชนไทที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์

…เป็นเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ชนชาติไทยุคบรรพกาลที่บันทึกจากเหตุการณ์ ช่วงปลายราชวงศ์ต้าซ่ง(ไทสูง)บางแห่งเขียนเป็น “เป่ยซ่ง”แปลว่า “ไทสูงภาคตะวันออก” เอกสารประวัติศาสตร์นี้ ได้บันทึกขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 900 (ชื่ออังกฤษ: Water Margin, Outlaws of the Marsh, All Men Are Brothers (ชื่อจีน: ซ้องกั๋ง หรือ สุยหู่จ้วน)

เรื่องราวกล่าวถึง "ผู้กล้า 108 คนที่รวมตัวกันปกป้องบ้านเมือง" แต่เดิมเป็นเรื่องสั่งสอนสืบกันมาตลอด ต่อมาศิลปินพื้นบ้านนำเรื่องเล่านี้มาผูกเป็นเพลงงิ้ว เรื่องสุยหู่จ้วนมีการประพันธ์ขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรครั้งแรกโดยใช้ชื่อว่า "ซือไน่อัน"

และต่อมา"หลอกว้านจง" ผู้เรียบเรียงบันทึกเหตุการณ์สงครามรวมชนชาติไทย "ยุทธการน่านเจ้า (สามก๊ก) ได้เรียบเรียงเนื้อหาใหม่ ใช้ชื่อว่า สุยหู่จ้วน ในภาษาจีนอันมีความหมายว่า "ลำนำริมฝั่งน้ำ(Water Margin)" หมายถึงสถานที่ซึ่งเป็นแหล่งรวมตัวหรือฐานทัพของผู้กล้าทั้งร้อยแปดคน คือ ริมทะเลสาบเหลียงซานป๋อ ซึ่งเป็นฉบับที่นักประวัติศาสตร์ทั่วโลกนำไปศึกษา ปรับปรุง แปรเปลี่ยนเป็นเวรรกรรมชื่ออื่น เพื่อใช้ในการสร้างเสริมจิตวิญญาณรักชาติ ของแต่ละยุค แต่ละประเทศสืบมาจนถึงปัจจุบัน

คุณค่าของวรรณกรรมเรื่อง “ซ้องกั๋ง” ในการสร้างความคิด จิตวิญญาณ ของผู้ที่ศึกษาประวัติศาสตร์ฉบับนี้ "เกิดความภาคภูมิใจในความเป็นชนชาติไท" และยกย่องเทิดทูนวีรกรรมของผู้กล้าแห่งเขาเหลียงซาน จนเป็นที่ยอมรับกันอย่างสูงในระดับสากล อีกทั้งยังได้รับการประเมินว่าเป็นวรรณกรรมเอกของโลก ด้วยคุณค่าทางวรรณศิลป์ที่เป็นวรรณกรรมของมวลชน เหมาะสำหรับผู้คนทุกรุ่นทุกวัย ตลอดมาทุกยุสมัย

รัฐบาลสาธารรัฐประชาชนจีน ได้เห็นความสำคัญในปลุกสำนึก จิตวิญญาณ ความรักชาติ ของประชาชนให้รวมเป็นหนึ่งเดียว ดังนั้นกระทรวงศึกษาธิการจีนจึงได้กำหนดให้นักเรียนมัธยมต้องอ่านนิยายเรื่องนี้เพราะนิยายเรื่องนี้มีความผูกพันระหว่างบุคคล ซึ่งมีเนื้อหาลึกซึ้งที่ส่งผลสะเทือนต่อจิตใจของมนุษย์ เด็กๆ จะชอบเพราะอ่านแล้วเข้าใจง่ายสนุกสนานน่าติดตาม เป็นเรื่องของตัวเด่น 108 คนที่มีที่มาที่ไปต่างกัน แต่มีเหตุให้ต้องมารวมตัวกันที่ป่าแห่งหนึ่ง เพื่อต่อสู้กับทางราชสำนัก

เมื่ออ่านจบจะทำให้เด็กๆ อยากเป็นวีรบุรุษอย่างตัวเอกในเรื่อง หนังสือเล่มนี้สอนให้คนรู้จักต่อสู้เพื่อทวงสิทธิประโยชน์ของตน บทบาทที่สำคัญที่เร้าใจที่สุดคือ "การตอบคำถามที่ว่า
เราจะให้ผู้อื่นข่มเหงรังแกเราอย่างไม่มีเหตุผลต่อไปหรือไม่ ?" หัวใจของเรื่องก็คือ "การกล้าสู้ กล้าแสดงออกในความคิดเห็น กล้าต่อต้าน กล้าเปลี่ยนแปลงในเรื่องที่อยุติธรรมทุกรูปแบบ"

“ซ้องกั๋ง” เป็นเรื่องราวของ "ชนชาติไทหาญ(ต้าฮั่น)" ที่จับอาวุธขึ้นต่อสู้กับข้าราชการ ขุนนางกังฉินในราชวงศ์ซ้องเหนือ ( ไทสูง ค.ศ.960-1127) เพื่อป้องกันตัว เพื่อความอยู่รอด ถ้าพวกเขาไม่สู้ พวกเขาก็จะไม่มีอนาคต ไม่มีชีวิตรอด อันเป็นที่มาของคำว่า "จะอยู่อย่างไท หรือ จะตายอย่างทาส"

วีรบุรุษที่เป็นที่รู้จักกันดีใน “ซ้องกั๋ง” มีอยู่ด้วยกันหลายคน หนึ่งในวีรบุรุษอันเป็นที่ประทับใจผู้คนนั้นที่มีนามว่า “หลินชง” หลินชงเป็นครูฝึกทหารที่ถือว่ามีตำแหน่งไม่เล็กนัก แต่เขาก็ยังถูกขุนนางใหญ่ที่เป็นคนโปรดปรานของกษัตริย์รังแก จนถึงขนาดจะฆ่าล้างครอบครัว ในตอนแรกหลิงชงได้แต่ก้มหน้ายอมรับโทษทัณฑ์ต่างๆ ตามที่ตนพลาดท่าเสียทีจนถูกใส่ความ


แต่ท้ายที่สุดเมื่อเขาถูกข่มเหงจากข้าราชการฝ่ายรัฐใส่ความและจับไปขังทรมาณในคุก ทำให้เขาทนไม่ได้จึงฆ่าผู้คุม และเดินทางไปร่วมกับผู้กล้าทั้งหลายที่รวมตัวกันต่อต้านรัฐบาลที่เขาเหลียงซาน พร้อมด้วยวีรชน “บู๊สง ผู้ฆ่าเสือด้วยมือเปล่า” เป็นต้น

จุดมุ่งหมายสูงสุดของ"หลอกว้านจง" ผู้บันทึกประวัติศาสตร์ “วีรบุรุษแห่งเขาเหลียงซาน” นี่ไว้ก็คือ ต้องการปลุกจิตสำนึกชนชาติไททุกคนให้เป็นคนกล้า กล้าที่จะแสดงออก กล้าสู้ กล้าที่จะยืนอยู่ในจุดยืนที่ถูกต้อง เป็นตัวตั้งตัวตี เป็นกำลังสำคัญของชุมชน มีคำพูดกล่าวไว้ว่า “คนดีมีมาก แต่คนกล้ามีน้อย” หวังว่าคำพูดนี้จะไม่เป็นความจริง เพราะเราจะช่วยกันเพิ่มคนดี และ คนกล้าในสังคมของเราให้มากยิ่งๆ ขึ้น

หลักฐานสำคัญปรากฏในจารึก “ซ้องกั๋ง” ว่า
…มีการคัดสรรผู้ที่เข้าร่วมขบวนการกู้ชาติ และหลังจากนั้นจะสักเครื่องหมายสำคัญด้วยหมึกดำ เพื่อให้เป็นที่ปรากฏยืนยันว่าเป็น “ผู้กล้าเหลียงซาน คือ “รอยสักหมึกรูปมังกร” และ การสักหมึกกนั้นมีเฉพาะวัฒนธรรมไทเท่านั้น ที่สืบทอดกันมาแต่บรรพกาล คือ “การสักหมึกดำ” อันเป็นที่มาของภาษาสันสกฤษว่า “ศาม หรือ สามะ” แปลว่า “สักดำ” ซึ่งบางคนสักดำทั้งตัวจรดคอ

จากบันทึกประวัติศาสตร์ทุกฉบับล้วนตรงกันว่า…ผู้กล้าเหลียงซานทุกคนสักหมึกดำ อันเป็นเครื่องหมาย จึงสามารถเป็นหลักฐานพิสูจน์ทราบบ่งชี้ อย่างปราศจากข้อสงสัย ว่าผู้กล้าเหล่านี้คือ ” ชนชาติไท ” เพราะไม่มีชนชาติใดในยุคนี้ หรือ ก่อนหน้าจะสักหมึกดำที่ร่างกาย เป็นเครื่องหมายโดยสิ้นเชิง เพราะประเพณีวัฒนธรรม “การสักหมึก เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของชนชาติไท” มาแต่บรรพกาลนั่นเอง…